Dzieło Pomocy
AD GENTES

… dla misji
Start Wydarzenia Projekty O nas Wpłaty Dom Misyjny Linki Misjonarze Kontakt sms

Menu

20 czerwca 2017

JUBILEUSZE MISJONARZY

Pierwszy dzień wakacyjnego spotkania misjonarzy

Od wczoraj trwa Wakacyjne Spotkanie Misjonarek i Misjonarzy. O. Kazimierz Szymczycha, sekretarz Komisji misyjnej witając grupę 100 misjonarzy, przybyłych ze wszystkich kontynentów, wyraził ogromną radość z ich obecności orz przypomniał, że Centrum Formacji Misyjnej jest ich domem. – Tutaj czujcie się jak u siebie – mówił. Następnie misjonarze wzięli udział w nabożeństwie czerwcowym. Konferencję ascetyczną poświęconą 300. leciu koronacji cudownego obrazu Matki Bożej Częstochowskiej wygłosił o. dr Marek Tomczyk OSPPE, przeor klasztoru paulinów i kierownik pieszej pielgrzymki warszawskiej.

20 czerwca br. w kaplicy Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie została odprawiona uroczysta Msza św. Bp Jerzy Mazur SVD, przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji  dziękował Bogu za jubileusze misyjne kapłanów, sióstr zakonnych i świeckich, posługujących na misjach. W imieniu Kościoła hierarcha dziękował za wierność powołaniu i ofiarną pracę na misjach. Jednocześnie biskup wzywał do modlitwy o nowe powołania kapłańskie, zakonne, misyjne oraz święte rodziny, w których powołania się rodzą i wzrastają.

Wśród Jubilatów znajdują się:

o. Emilio Szopiński, 50lat pracy na misjach

S. Marietta Garbul, 50 lat życia zakonnego, 30 na misjach

s. Marianna Tarsycja Krupińska, 50 lat życia zakonnego

o. Jan Podgórniak, 40 lat pracy na misjach

o. Alojzy Chrószcz – 40 lat kapłaństwa

o. Józef Oleksy, 40 lat kapłaństwa

o. Stefan Kukuła, 40 lat kapłaństwa

Dominika Szkatuła, 35 lat na misjach

s. Sylwestra Pietrucka, 35 lat pracy na misjach

s. Damiana Żoczek, 35 lat pracy na misjach

o. Edward Węgrzyn, 30 lat kapłaństwa

ks. Leon Juchniewicz, 30 lat na misjach

o. Zdzisław Grad, 25 lat pracy na misjach

o. Leszek Wilman, 25 lat pracy na misjach

ks. Andrzej Rogowicz, 25 lat na misjach

s. Nikola Elżbieta Wójtowicz, 25 lat pracy na misjach

o. Franciszek Meus, 20 lat pracy na misjach

o. Mariusz Michalik, 20 lat kapłaństwa

o. Piotr Walocha, 20 lat pracy na misjach

ks. Rafał Wujec, 20 lat kapłaństwa

Ks. Grzegorz Myłek, 15 lat kapłaństwa

Ks. Marek Wioldan, 10 lat na misjach w Papua Nowa Gwinea

Ks. Tomasz Furmanek, 10 lat pracy na misjach

s. Annuncjata Wazewska, 10 lat pracy na misjach

Na zjeździe jest obecne Katolickie Radio Podlasie, które transmituje relację z jego przebiegu oraz ciekawe rozmowy z misjonarzami. Także telewizja internetowa diecezji warszawsko-praskiej salve.tv na bieżąco informuje o spotkaniu.

 

Poniżej publikujemy tekst homilii księdza biskupa:

Tegoroczne wakacyjne spotkanie misjonarzy i misjonarek i  świętowanie Waszych jubileuszy obchodzimy w szczególnym roku, roku wielkich jubileuszy. To Jubileusz 100 lecie objawień fatimskich, 140 lecie objawień gietrzwałdzkich, 300 lecie koronacji Matki Bożej Częstochowskiej, 100 lecie założenia Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Misjonarek, 100 lecie śmierci św. Brata Alberta i bł. Honorata Kuźmińskiego, którzy zostali ogłoszeni patronami tegoż roku w naszej Ojczyźnie.

Każdy Jubileusz to popatrzenie z wdzięcznością w przeszłość z pasją w teraźniejszość i nadzieją w przyszłość. Dlatego tak uczyńmy i dzisiaj.

Jako misjonarze i misjonarki mamy świadomość, że Bóg nas kocha i że dzisiejszy świat potrzebuje orędzia Jezusowej miłości płynącej z krzyża, Dobrej Nowiny o zbawieniu, Jego miłosierdzia, Jego obecności eucharystycznej. Bóg nas potrzebuje, byśmy trwali w Jego miłości i głosili Jego orędzie miłości. To Jezus dzisiaj mówi nam: „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem” (J 15,12). To „jak” jest wskazaniem miary, jaką winniśmy miłować. Miłość aż do ostatecznych granic, aż po krzyż, aż do złożenia daru własnego życia. Taką miłością umiłował nas Jezus i taką miłością winniśmy się nawzajem miłować.

Jezus idzie jeszcze dalej i nakazuje nam – swoim uczniom – abyśmy także miłowali naszych nieprzyjaciół, modlili się za tych, którzy nas prześladują oraz wybaczali tym, którzy nam zło czynią. Jest to bardzo trudne zadanie, które Jezus stawia swoim uczniom, stawia nam. O własnych siłach nie zdołamy przeżywać miłości Chrystusa i naśladować Go w miłości. Potrzebujemy Jego łaski, która przewyższa nasze siły. „Trzeba jak mówi św. Paweł w dzisiejszym czytaniuabyśmy obfitowali w łaskę Pana naszego Jezusa Chrystusa” Jedynie mocą daru Ducha Świętego staniemy się zdolni do miłości. Trzeba więc naszego powrotu do Wieczernika, trwania na modlitwie razem z Maryją i wyjścia w pełni mocy Ducha Świętego. On jest źródłem mocy na drodze postępowania zgodnie z Ewangelią i dawania świadectwa o Jezusie zmartwychwstałym.

Moi Drodzy! Tylko ci misjonarze, którzy miłują Boga nigdy nie męczą się mówić o Bogu. Tylko ci misjonarze, którzy miłują drugiego człowieka nie czują trudu zmęczenia świadczenia mu miłości miłosiernej.

W dziękczynieniu za łaskę powołania, w roku jubileuszowym wróćcie myślami do momentu usłyszenia słów „Pójdź za Mną”, dnia święceń kapłańskich, składania ślubów zakonnych, powołania do misji ad gentes. Wasze imiona zostały wymienione pojedynczo. Wcześniej to sam Jezus wypowiedział Wasze imię dodając „Pójdź za Mną”. Bóg nas zna i woła nas po imieniu, woła nas takimi, jakimi jesteśmy. Odpowiedzieliście, każdy i każda z osobna słowami Abrahama i proroków: „Oto jestem” i poszliście za głosem Pana jak prorok Jeremiasz, Izajasz, jak Apostołowie, święci i błogosławieni.

Otrzymaliście moc Ducha Świętego, jak Apostołowie. Tak jak oni stali się świadkami Jezusa Chrystusa aż po krańce ziemi, tak również dzięki tej mocy my dzisiaj mamy być świadkami Jezusa Chrystusa aż po krańce ziemi.

Jeden z teologów opowiadał, jak to słowo Jestem”, stało się dla niego niezwykłym przeżyciem. Szedł zatłoczoną ulicą i nagle usłyszał, jak ktoś za jego plecami zawołał: „Czy nikogo tu nie ma?”. Odwraca się i widzi ślepego człowieka, który za pomocą swojej laski daremnie szuka właściwego kierunku. Ulica była pełna ludzi, był tam także niewidomy, który powiedział: „Czy nikogo tu nie ma?”. Wielu było i nie było nikogo. Wszyscy byli w swoich własnych planach, myślach i terminach. Wszyscy się śpieszyli. Także tenże teolog też się śpieszył i trudno mu było się odwrócić i powiedzieć: „Tu ktoś jest”. Jakże aktualny obraz dzisiejszego świata: tak wielu jest, a czasami wydaje się, że nie ma nikogo.

Te słowa: „Tak, jestem” wypowiedzieliście i poszliście za Jezusem. Raz powiedzieliśmy Oto jestem, codziennie winniśmy te słowa wypowiadać i służyć Bogu i ludziom. Ale pamiętajcie Jezus w każdym momencie mówi do was: „Ja jestem z Tobą”. Na tej drodze nie jesteś sam, nie jesteś sama. To jest wielka łaska, której doświadczamy każdego dnia. Czasami pogrążamy się w ciemnościach, trudnościach, problemach, ale nie byłoby nas tutaj dzisiaj, gdybyśmy stale nie otrzymali w darze tej odpowiedzi: Jestem z Tobą.

Dzień naszego spotkania to wspaniały czas, by popatrzeć wstecz. Każda z was i każdy z was ma swoją szczególną historię, która należy tylko do ciebie. Ale zgromadzeni dzisiaj jako Jubilaci i Jubilatki to wspólne są Wam dwie rzeczy: wdzięczność i radość.

Patrząc na moment Waszego powołania i lata służby Bogu i ludziom to zauważamy jak wiele otrzymaliście od Boga. Zauważamy, że wszystko jest łaską, że słowa: „Jestem z Tobą”, były i są dla nas nadzieją, mocą, umocnieniem, światłem.

            Chyba się zgodzicie ze mną, że nie ma piękniejszego powołania, niż być z ludźmi w najistotniejszych sprawach ich życia, w całej jego rozciągłości. Być blisko ludzi, ich problemów, ich celów życiowych. Pomagać im na drodze zbawienia, wyciągać ich z grzechów, biedy duchowej i materialnej, pomagać im stawać się szczęśliwymi.

Stawiamy pytanie jak Piotr: „Co za to otrzymamy?”. Jezus daje nam tę samą odpowiedź, co dał Piotrowi. „Oprócz nieba już tutaj na ziemi otrzymacie stokroć więcej”. To jest ta radość, że Bóg jest ze mną i otrzymam za wszystko nagrodę nieba.

Dlatego dzisiaj wyrażajmy wdzięczność Bogu przede wszystkim za to, że pozwala Wam stale te słowa słyszeć „Jestem z Tobą”. Raz ciszej, raz wyraźniej słyszeliście odpowiedź Jezusa na wasze wątpliwości, pytania, trudności, kryzysy. Jezus przeprowadzał was przez labirynt tych wzburzonych lat służby, czasami wyciągał was z manowców zła, przytrzymywał, gdy mieliście się potknąć, że stale dawał wam odczuć: „Jestem z Tobą”.

Bogu dziękujmy powtarzając za Maryją: „Jak wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny”.

Ale dziękujmy sobie nawzajem. Jako biskup Kościoła ełckiego i przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji pragnę wyrazić wdzięczność Kościoła w Polsce wobec Was, Drodzy Misjonarze i Misjonarki za waszą służbę, za Wasze „Tak, jestem tu!”, za Waszą gotowość w pełnieniu woli Bożej. Za każdy dzień, miesiąc, rok waszej służby wyrażam wam wdzięczność a razem z wami dziękuję Bogu Trójjedynemu, za wszelkie łaski, których doświadczaliście i doświadczacie. I prośmy Pana by pozwalał Wam wciąż na nowo słyszeć Jego głos: „Jestem z Tobą”.

Podziękujcie wszystkim, których spotkaliście na Waszej drodze, którzy nieśli Was często o wiele dalej, niż Wy potrafiliście i mogliście nieść ich. Za to wszystko wyrażajmy wdzięczność. A każda z was i każdy z was ma coś do zawdzięczenia innym, przez których Pan powiedział ci: „Jestem z Tobą”. Dlatego w czasie tego spotkania i celebrowania jubileuszy wyrażajmy Bogu wdzięczność i sobie nawzajem.

Popatrzcie w tym roku jubileuszowym z pasją w teraźniejszość i nadzieją w przyszłość. Stoi przed Wami wiele wyzwań, zadań. Aby na nie pozytywnie odpowiedzieć trzeba zawierzyć siebie Bogu i Matce Najświętszej. Zawierzcie Wasze posłannictwo Matce Bożej Fatimskiej w tym jubileuszowym roku objawień w Fatimie. Niech ten jubileuszowy zapał towarzyszy Ci przez następne lata Twojej posługi misjonarskiej.  Idź i głoś. Idź z odwagą i świadomością, że otrzymujesz moc Ducha Świętego, by być świadkiem. Niech ludzie patrząc na Was pytają o Boga.

Pewien mędrzec powiedział: „Dajcie mi dźwignię i punkt oparcia, a ruszę z posad ziemię”. Te słowa wypowiedział Archimedes. To, czego on nie mógł osiągnąć, ponieważ prośby swej nie kierował do Boga i miał na myśli czynność wyłącznie materialną, to święci w całej pełni osiągnęli.

Wszechmocny dał im punkt oparcia samego siebie i tylko siebie; za dźwignię modlitwę, która wznieca ogień miłości. Święci w ten sposób podźwignęli i dźwigają świat.

W ten sposób dźwigać go będą misjonarze i misjonarki, którzy będą mieli dobry punkt oparcia i dobrą dźwignię.

Niech dla was punktem oparcia będzie Bóg Trójjedyny: Ojciec, który jest Miłością; Syn, który oddał życia za nas na krzyżu i zmartwychwstał; Duch Święty, który został nam dany od Ojca i Syna, aby nas umacniał swoimi darami, swoją mocą. Tym punktem oparcia niech będzie Maryja, Jej Niepokalane serce.

Tą dźwignią niech będzie Twoja codzienna modlitwa brewiarzowa, każda Eucharystia, zanurzenie się w miłosierdziu Bożym, częsta adoracja przed Najświętszym Sakramentem, modlitwa różańcowa i koronka do Bożego Miłosierdzia.

XZS

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
41 0.11551094055176