Dzieło Pomocy
AD GENTES

… dla misji
Start Wydarzenia Projekty O nas Wpłaty Dom Misyjny Linki Misjonarze Kontakt sms

Menu

12 czerwca 2019

UROCZYSTOŚĆ JUBILEUSZY KAPŁAŃSKICH, ZAKONNYCH I MISYJNYCH

Homilia bp. Jerzego Mazura SVD

Siostry i bracia, drogie Jubilatki i Jubilaci,

Stało się już tradycją, że podczas wakacyjnych spotkań misjonarzy obchodzimy wspólnie jubileusze kapłaństwa, życia konsekrowanego oraz pracy na placówkach misyjnych. Cieszę się, że dzisiaj dane jest mi przewodniczyć tej Najświętszej Ofierze, w której niczym Maryja podczas spotkania z krewną Elżbietą w Ain Karim, wysławiamy Boga za „wielkie rzeczy, które uczynił nam Wszechmocny” (Łk 1,49). Za te wielkie i małe rzeczy; za każdy promyk dobra i nadziei; za modlitwy, prace i cierpienia – wielbimy dziś razem Pana. I cieszymy się obecnością wśród nas wszystkich Jubilatek i Jubilatów, życząc, by dalsze lata Waszej posługi misyjnej obfitowały w dary i owoce Ducha Świętego.

Dziś usłyszeliśmy słowa Jezusa, które upewniają nas, jak cenna w oczach Bożych jest wierność. Chrystus powiedział, że nie przyszedł znosić Bożych przykazań, ani też zmieniać nauczania, jakie Ojciec przekazał Narodowi Wybranemu przez proroków. Nie przekreślał tego, co przed Nim wydarzyło się w historii zbawczej. Zapewniał: „Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić”.

On jest świadkiem prawdomównym i wiernym. Rzeczywiście: w świetle nauki Chrystusa, lepiej rozumiemy orędzie Ojca skierowane do ludzkości. Czytelna staje się historia zbawienia. Jaśniejsze wskazania moralne i drogi, którymi Bóg nas prowadzi do siebie.

Trzeba, byśmy zatrzymali się z uwagą nad zapewnieniem, jakie dziś Pan daje apostołom. Kto sam wypełnia Boże przykazania i uczy innych je wypełniać „ten będzie wielki w królestwie niebieskim” (Mt 5,19).

Jest to obietnica skierowana także do nas. Bowiem jesteśmy posłani, aby przybliżać Boga ludziom. Zanurzeni w rzeczywistość misyjną sami zmagamy się, by pozostać wierni Bożemu Prawu, wierni starotestamentalnemu Dekalogowi oraz błogosławieństwom i radom ewangelicznym. Będąc posłani czuwamy, byśmy sami nie utracili smaku i mocy wiary w sobie. Byśmy pozostawali wierni naszym zobowiązaniom i obietnicom.

Jesteśmy również posłani, by na misjach głosić całą Ewangelię. Chrystus przypomina, że niczego nam nie wolno ujmować ani dodawać do tego, co objawił Bóg. Nie jest to łatwe, gdyż współczesny świat nie akceptuje ducha ofiary i wymagań ewangelicznych. Chętnie odwraca się od krzyża, pragnie łatwego i szybkiego szczęścia. W całym świecie, nie tylko w Europie i Polsce, szerzy się kultura mentalności „fast foodu” – szybkiego zdobywania tego, czego się pragnie. Brakuje cierpliwości, koniecznej w procesie wzrastania, pokory i długomyślności. Współczesny człowiek jest niezdolny do długiego oczekiwania. Chcemy dziś siać, ale już jutro zbierać dojrzałe plony!

Niestety, czasami i w nas rodzi się pokusa, aby złagodzić trudne wymagania Chrystusa, pójść drogą szeroką i łatwą, zostawić na boku krzyż. Jednak dzięki Bożej łasce, światłu i mocy Ducha Świętego, trwajmy w wierności. Za jej cenę – jak obiecuje Chrystus – „będziemy wielcy w królestwie niebieskim”. (…)

Siostry i bracia, misjonarki i misjonarze,

Tak się szczęśliwie złożyło, że nasze radosne dziękczynienie za Jubileusze wypada we wspomnienie błogosławionych męczenników z czasów II wojny światowej. Na czele grupy 108 męczenników stoi arcybiskup Antoni Nowowiejski. Wśród tych błogosławionych, wiernych Chrystusowi świadków w mrocznych czasach okupacji niemieckiej, znajduje się wielu kapłanów diecezjalnych i zakonnych oraz sióstr i braci z różnych zgromadzeń. Są wierni świeccy. Są także ci, którzy oddali siebie misjom ad gentes.

Czytając ich życiorysy, trudno nie dostrzec, że łaskę męczeństwa poprzedziło ich życie, naznaczone wiernością Chrystusowi, miłością do Kościoła i głęboką wiarą w to, że są budowniczymi Bożego królestwa. Wśród tych męczenników znajdują się także męczennicy werbistowscy: ojciec Alojzy Liguda, brat Grzegorz Frąckowiak, ojciec Ludwik Kubista i ojciec Ludwik Mzyk. Wszyscy oni byli gotowi na męczeństwo, „byleby tylko mogli nieść światło wiary”, jak mawiał inny werbista, Sługa Boży, kleryk Kazimierz Kuriański.

Dzisiaj są oni dla nas jasnymi światłami w zawierusze i zamęcie; w sytuacji, jaką przeżywamy w Kościele.

Tak dużo złego, łatwo i nieodpowiedzialnie, mówi się dziś o Kościele, o biskupach, kapłanach i osobach konsekrowanych. Niekiedy media żerują na poszczególnych upadkach i niewierności tych, którzy oddali się na służbę Bogu. Bezlitośnie smagają dziś Kościół, próbując stworzyć wrażenie, że jest instytucją przestępczą, stanowiącą niebezpieczeństwo dla dzieci i rodzin. Nie jest to krytyka zasłużona i mająca na celu dobro Kościoła. (…)

Na szczęście czym innym jest Kościół przedstawiany w mediach, a czym innym Kościół żyjący realnie we wspólnotach zakonnych, parafialnych i diecezjalnych. Te dwa Kościoły znacznie się różnią. Wiedzą o tym wierni.

Na szczęście są i dzisiaj, i to w większości wspaniali, święci, oddani Bogu i ludziom kapłani, siostry zakonne, bracia i świeccy misjonarze. Jesteście wy, kochani Jubilaci i Jubilatki.

Dziś pragnę wraz z Wami złożyć na tym Chrystusowym ołtarzu modlitwy, cierpienia, trudy misyjne i podziękować za nie Trójjedynemu Bogu. Dziękuję za Waszą wierność, za zapał misyjny, który mimo upływu lat nie staje się mniejszy, a wzrasta. Dziękuję Wam za to, że staliście się dla tych, wśród których posługujecie, budowniczymi Bożego królestwa.

I jeszcze jedno: dziękuję Wam za to, że doskonale ilustrujecie prawdę, którą przywołał Ojciec Święty Franciszek w adhortacji „Evangelii gaudium”: „Chociaż misja ta domaga się z naszej strony ofiarnego zaangażowania, byłoby błędem pojmowanie jej jako tylko nasze osobiste heroiczne zadanie, ponieważ jest to przede wszystkim Jego dzieło, niezależnie od tego, co możemy odkryć i pojąć. Jezus jest «pierwszym i największym głosicielem Ewangelii». W każdej formie ewangelizacji prymat należy zawsze do Boga, który zechciał nas powołać do współpracy z Nim i pobudzać nas mocą swego Ducha. Prawdziwa nowość to ta, którą sam Bóg chce w sposób tajemniczy wprowadzić, którą On inspiruje, którą On prowokuje, którą On kieruje i której towarzyszy na tysiąc sposobów. W całym życiu Kościoła powinno się zawsze wskazywać, że inicjatywa należy do Boga, który „pierwszy nas umiłował” (1 J 4,19), i że „tym, który daje wzrost, jest Bóg” (por. 1 Kor 3,7). To przekonanie pozwala nam zachować radość przy wypełnianiu tak wymagającego i stanowiącego wyzwanie zadania, pochłaniającego całe nasze życie. Domaga się ono wszystkiego, ale jednocześnie wszystko nam ofiaruje” (nr 12).

Dobrze, drodzy Jubilaci, że dostrzegacie pierwszeństwo Chrystusa w swoim życiu i posłudze misyjnej. Że rozumiecie, iż misje są sprawą wiary i posłuszeństwa ożywczym tchnieniom Ducha Świętego. Dziękując za przeżyte lata, dziękujecie zarazem za twórczą i owocną obecność Boga w Waszym życiu i posługiwaniu. Proście Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela o dar posłuszeństwa Jego natchnieniom. Módlcie się o mądre wykorzystywanie Jego darów i mocy.

W swej codzienności ufnie podążajcie za Chrystusem, posłanym przez Ojca z Ewangelią i łaską. Niech Jego miłość umacnia Was w miłości do Kościoła i do tych, do których jesteście posłani. Miejcie Jego odwagę i gotowość całkowitego oddania się Bogu i sprawie zbawienia ludzi.

Niech Maryja, wyprasza wam potrzebne łaski i Boże błogosławieństwo. Amen.

ks. Zbigniew

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
41 0.14528489112854