Dzieło Pomocy
AD GENTES

… dla misji
Start Wydarzenia Projekty O nas Wpłaty Dom Misyjny Linki Misjonarze Kontakt sms

Menu

II Niedziela Wielkiego Postu Ad Gentes

Materiały liturgiczno-homiletyczne

 II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU „AD GENTES”

Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami

8 marca 2020 r.

 LITURGIA MSZY ŚW.

 WPROWADZENIE

 Stajemy przy ołtarzu Chrystusa, by umocnić się w wierze i nadziei. Dziś wersety Ewangelii prowadzą nas na Górę Tabor; Górę Przemienienia się Chrystusa wobec wybranych uczniów. To objawienie się chwały Pana przypomina nam o wieczności, która jest naszym ostatecznym przeznaczeniem. Niech stanie się zaczynem naszej przemiany w Chrystusie i sprawi, że życie z Nim w chwale stanie się największym pragnieniem nas wszystkich.

W drugą niedzielę Wielkiego Postu przeżywamy Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami, którzy na całym świecie głoszą Ewangelię i budują Kościół. Otaczamy naszą modlitwą misyjne dzieło Kościoła, prosząc Pana o światło i moce Ducha Świętego dla kapłanów, osób konsekrowanych i misjonarzy świeckich. Dzisiaj również wspieramy naszymi ofiarami wszystkie dobre dzieła, jakie misjonarze prowadzą w Afryce, Azji i Oceanii, Ameryce Środkowej i Południowej.

Dziś w swych modlitwach pamiętajmy o wszystkich kobietach: dziewczętach, żonach, matkach, teściowych i wdowach, upraszając dla nich błogosławieństwo Boże i potrzebne łaski.

            Przeprośmy Boga za nasze grzechy i zaniedbania, aby Ofiara, która składamy była miła Bogu i przyczyniła się do naszego zbawienia.

 AKT POKUTY

 Panie, którego przemienienie się na Górze Tabor stało się zapowiedzią Twojej przyszłej chwały, zmiłuj się nad nami…

Chryste, który swą miłością przemieniasz nasze serca, odnawiasz w nich wiarę i miłość, zmiłuj się nad nami…

Panie, który prowadzisz nas do Ojca drogami pokuty i nawrócenia, przemiany serca i odrzucenia grzechu, zmiłuj się nad nami…

 HOMILIA

Staniesz się błogosławieństwem

 

Góra Tabor stała się miejscem wydarzenia, które wprowadziło wybranych Apostołów w osłupienie i zachwyt. Wspinając się na jej szczyt nie przeczuwali, że będą świadkami czegoś niebywałego; że Chrystus odsłoni przed nimi swą tajemnicę. Widząc przemienionego Mistrza podczas rozmowy z Mojżeszem i prorokiem Eliaszem, reprezentantami Starego Przymierza, wpadli w zachwyt. Był to dla nich moment błogosławiony. Moment szczęśliwy. Dał temu wyraz Piotr, wyrażając pragnienie, by trwał w nieskończoność: „Panie, dobrze, że tu jesteśmy”.

Przemienienie wieńczy pierwszy etap poznania Jezusa. Apostołowie chcieli się na nim zatrzymać. On jednak poprowadzi ich dalej. Chrystus miał inne plany wobec swych uczniów. Cud przemienienia – odsłonięcia przyszłej chwały, trwał krótki moment. Był jak promień słońca, który zaledwie na chwilę przebija się przez gęste chmury, by oświetlić szczyt i upewnić wędrowców, że idą w dobrym kierunku.

Apostołowie wraz z Jezusem zeszli w doliny. Podjęli codzienne, zwyczajne, prozaiczne zadania. Powrócili do normalnego życia naznaczonego pracą, mozołem, cierpieniem i walką. Wkrótce jednak otrzymali szczególną misję: zostali świadkami śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz Jego powrotu do Ojca. W mocy Ducha Świętego podjęli Jego misję. Pan posłał ich z Dobrą Nowiną do wszystkich ludzi. „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody”.

Chrystus stał się błogosławieństwem – źródłem łaski i zbawienia dla wszystkich, którzy uwierzyli w Niego i przyjęli Go otwartym sercem. Tym, którzy pójdą za Nim dał łaskę dziecięctwa Bożego. Poprzez Jego Mękę i śmierć Ojciec pojednał świat ze sobą i przeznaczył nas do nieśmiertelności. Przyjaźń z Chrystusem stała się źródłem radości i szczęścia.

Także Abraham miał swoją życiową Górę Tabor. Bóg złożył mu niezwykłą obietnicę: „przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo wszystkie ludy ziemi”. Abraham uwierzył Bogu i poszedł ufnie za Jego głosem. W zamian otrzymał obietnicę, która przerastała jego oczekiwania. Marzył o potomku, który rozweseliłby jego starość, a Bóg obiecał mu „potomstwo tak liczne, jak gwiazdy na niebie, jak ziarna piachu na pustyni.

Wiara Abrahama spodobała się Bogu tak bardzo, że „uczynił go ojcem wielu narodów” i ze względu na niego błogosławił ludzkości. Imię Abrahama na stałe złączone z wiarą, związało się również ze szczęściem, jakim Bóg obdarza swych wybranych: „Staniesz się błogosławieństwem”.

Podobnie jak Abraham, błogosławieństwem dla niezliczonych rzesz ludzi współcześnie żyjących na ziemi, którzy nie znają Chrystusa, są misjonarki i misjonarze. Przychodzą do nich z Ewangelią, z pragnieniem dzielenia się życiem, jakie daje Bóg. Są oni jasnymi światłami w mrokach zagubienia, strachów i niepewności, zabobonów, niewiary i uprzedzeń. Pan Bóg poprzez nich prowadzi ludzi do siebie, ubogacając ich życie nadzieją. Misjonarze przynoszą nieznającym Chrystusa prawdę. Ukazują najgłębszy sens ludzkiego życia. Dzięki ich posłudze Bóg staje się obecny wśród ubogich, cierpiących i wykluczonych z powodu nędzy moralnej i materialnej.

Misjonarze są źródłem błogosławieństwa także poprzez to, że wraz z prawdą o Bogu przynoszą ze sobą doświadczenie Jego czułości, bliskości i troski. Poprzez liczne dzieła charytatywne, medyczne i edukacyjne wnoszą dobro w życie tych, do których są posłani. Są świadkami miłości bezinteresownej, ofiarnej i czystej. Swą postawą budzą nadzieję w cierpiących i tych, którzy są źle traktowani.

Dzisiaj modlimy się za misjonarki i misjonarzy, prosząc Pana, by dał przemieniającą moc ich słowom i czynom. Naszą modlitwą chcemy ich strzec przed niebezpieczeństwami, zniechęceniem i słabościami. Prosimy, by Chrystus mocą swego Ducha uświęcał ich i umacniał. Modlitwa jest tarczą, która chroni przed złem.

Tegoroczny Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z misjonarzami przeżywamy pod hasłem „Eucharystia i misje”. Przypomina nam ono o obowiązku dzielenia się wiarą, jaki rodzi uczestnictwo w Eucharystii. Św. Jan Paweł II w Orędziu na Światowy Dzień Misyjny w 2004 r. napisał: „W Eucharystii przeżywamy ponownie tajemnicę Odkupienia, osiągającą swój szczyt w ofierze Pana, co podkreślają słowa konsekracji: «Ciało moje, które za was będzie wydane (...) Krew moja, która za was będzie wylana» (por. Łk 22,19-20). Chrystus umarł za wszystkich; dla wszystkich jest darem zbawienia, który Eucharystia uobecnia sakramentalnie na przestrzeni dziejów: «to czyńcie na moją pamiątkę!» (Łk 22,19). To polecenie powierzone jest szafarzom w sakramencie kapłaństwa. Na tę ucztę i ofiarę zaproszeni są wszyscy ludzie, by w ten sposób mogli uczestniczyć w życiu Chrystusa: «Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie» (J 6,56-57). Nim posileni, wierzący pojmują, że zadanie misyjne polega na tym, by być «ofiarą miłą Bogu, uświęconą Duchem Świętym» (Rz 15,16), aby coraz bardziej stanowić «jeden duch i jedno serce» (Dz 4,32) i stawać się świadkami Jego miłości aż po najdalsze krańce ziemi”.

            Bądźmy zatem posłuszni wezwaniu, które słyszymy na zakończenie Mszy św.: „Ite, missa est! Poczujmy się posłani – i to na krańce świata! W ciągu całego roku bądźmy przy misjonarkach i misjonarzach wspierając ich w pokornej służbie Ewangelii naszą modlitwą, ofiarami i cierpieniem oraz pomocą materialną i finansową. Niech Eucharystia ożywi w nas zapał misyjny! W ten sposób, jak Abraham i Chrystus, staniemy się błogosławieństwem dla bliźnich.

 MODLITWA WIERNYCH

 Bogu, który w swoim Synu Chrystusie, przemienia smutek w radość i daje nam nadzieję szczęścia wiecznego przedstawmy z ufnością nasze modlitwy:

 Módlmy się za Kościół święty, aby dokonywała się w nim duchowa przemiana, by nawrócenie i pokuta zmieniały jego oblicze. Ciebie prosimy….

 Módlmy się za rodziny chrześcijańskie, aby wzajemna, bezinteresowna i ofiarna miłość przemieniała serca ich członków i czyniła je zdolnymi do bezadresowego dary z siebie.

 Modlimy się za misjonarki i misjonarzy, którzy w krajach misyjnych dzielą się swą wiarą i są świadkami miłosiernej miłości Boga, by w mocy Ducha Świętego, wytrwale i wiernie wypełniali swą misję. Ciebie prosimy….

 Módlmy się za wszystkie kobiety, aby wpatrzone w przykład świętych niewiast, których pochwałę głosi Pismo Święte, wnosiły w życie Kościoła i świata radość, pokój i miłość. Ciebie prosimy…

 Módlmy się za chorych, samotnych i cierpiących, by jednocząc się z krzyżem Chrystusa wspierali swym cierpieniem duchowym i fizycznym misje ad gentes. Ciebie prosimy….

 Módlmy się za tych, którzy wspierając misje na całym świecie swymi ofiarami, dają świadectwo miłości Boga i bliźniego, aby wzrastali w łasce Bożej i przyjaźni z Chrystusem. Ciebie prosimy….

 Módlmy się za nas samych, aby modlitwa i codzienne zaangażowanie misyjne przemieniały nasze serca i ubogacały je miłością Bożą. Ciebie prosimy…

 Wszechmogący i wieczny Boże, Ty posłałeś swego Syna, aby nas zbawił, spraw, byśmy uczestnicząc w tajemnicy Jego przemienienia wiernie wypełniali powierzone nam powołanie misyjne i wzrastali w świętości. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

 ROZESŁANIE

 Ten, kto kocha Chrystusa, nie może przeżywać swej wiary egoistycznie. Winien dzielić się z innymi radością spotkania z Panem. Idźmy zatem do naszych rodzin, miejsc pracy i środowisk jako uczniowie-misjonarze. Dzielmy się szczęściem wiary z innymi. Wspierajmy też hojnie i na różne sposoby tych, którzy są posłani przez Kościół na krańce świata z ewangelicznym orędziem miłości.

 

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
39 0.11745500564575