s. Beata Gmitrowicz pracuje od 21 lat w Argentynie, z najbardziej potrzebującymi, nie tylko żywności czy odzieży, ale przede wszystkim miłości. Nie bała się podjąć wyzwania pracy w slumsach, skąd ludzie uciekają. Zapraszamy do przeczytania jej opowieści o ludziach stamtąd.
Szczęść Boże, Pokój i Dobro!
Nazywam się s. Beata Gmitrowicz ze Zgromadzenia Franciszkanek Misjonarek Maryi, od 21 lat na misji w Argentynie, Ameryka Południowa.
Podzielę się okruchami doświadczenia dzielenia życia i wiary w Villa Itati, osiedlu na przedmieściach stolicy, gdzie w wielkim przeludnieniu i ubóstwie mieszka ponad 70 tysięcy mieszkańców. Przez 10 lat byłam pielęgniarką w ośrodku zdrowia, następnie przez 6 pracowałam w Ośrodku pomocy dla osób z problemem uzależnień. Po 2 latach pobytu w Patagonii wróciłam do Villa Itati, aby współpracować w świetlicach dla dzieci i młodzieży.
O czym pisać?
Czy o początkach we wspólnocie, kiedy na porannym dzieleniu Słowem tak mocno czułam ze Ewangelia wciela się w codzienność naszego życia;
Że „boga wdowa”, to Pani Ana, z przeszłością uzależnienia od alkoholu, ale dzieląca się ostatnim kawałkiem chleba z równie ubogimi przyjaciółmi... A „Samarytanie” to młodzież przygotowująca się do bierzmowania, budująca jej domek przez wiele długich tygodni, na miejscu jej zawaliska…Dziś są przyjaciółmi…
Że „ci, których nikt nie najął do pracy „to mężczyźni z sąsiedztwa, zmartwieni brakiem pracy, i co za tym idzie, trudnością utrzymania rodzin...
Że „Nikodem „to dziś Don Marcos, miłośnie i miłosiernie opiekujący się niedołężną i zapominającą o wszystkim (oprócz serdeczności i wdzięczności) żoną Elsa...A o niej pamiętają setki dorosłych i dzieci, ona przez lata prowadziła caritasową jadłodajnię…
Że „płaczące niewiasty” to tyle matek, żon i sióstr cierpiących śmierć młodych ludzi przez przemoc, narkotyki, kule policji...
Że „zasłuchani w Słowo” to sąsiedzi gromadzący się w kręgach biblijnych po domach, odkrywający Boga w codzienności, pragnący żyć tym Słowem...
Czy może o tym jak odkrywałam Królestwo Boże już obecne, kiedy wracając do domu wieczorem, czułam się bezpiecznie, przekraczając ulice „slumsu”, gdzie ogólnie społeczeństwo czuje zagrożenie i lęk..
Kiedy moje „ulubione cuda” mają nazwisko i imię, to konkretne, nawrócone osoby, po doświadczeniach uzależnień, przestępczości, nawet zabójstw, dziś wdzięczne Bogu i wspólnocie za możliwość innego życia...
Kiedy w epoce najgorszego kryzysu (2000) najubożsi z sąsiadów (kartonerzy, zbieracze surowców wtórnych) zorganizowali się w stowarzyszenie, aby wspólnie przetrwać, i z czasem poprawić warunki pracy i życia swoich rodzin, zawsze otwarci na potrzeby najsłabszych (wdowy, samotne matki, zagubiona młodzież)...
Kiedy nauczycielka szkoły podstawowej dla dorosłych, oprócz małej biblioteki, zorganizowała kącik zabawek, dla maluchów, których mamy przychodzą się uczyć...
Kiedy Ariel, po latach uzależnienia od „paco” (narkotyk wyniszczający system nerwowy), po miesiącach życia na ulicy, jedzenia ze śmietników, wyrzucenia z powodu kradzieży na branie z domu rodzinnego, dziś jest czułym, dbającym ojcem 4 dzieci, i od niedawna organizuje w parafii grupę chłopaków, którzy chcą pracować nad uzależnieniem...Szczęśliwy, ze jego doświadczenie może komuś być światłem...
Kiedy 20 lat temu nasza młodzież miała „krótki” horyzont, w najlepszym przypadku skończenie podstawówki, a potem szukanie pracy (chłopcy) czy urodzenie dziecka (dziewczyny) i dziś, po latach programu edukacyjnego, promującego i ułatwiającego prawo do nauki, nasi młodzi ludzie wybierają kierunki studiów wyższych, a ci z „początków” pracują w swoich zawodach, jak na przykład Ezequiel- lekarz, Cristina- adwokat, Jenny i Diana- terapeutki zajęciowe, Natalia i Laura- pielęgniarki...
Historia każdego z tych młodych ludzi i Słowo Jezusa: „cokolwiek uczyniliście dla tego najmniejszego z moich braci” i „aby mieli życie i mieli je w obfitości” jest dla nas światłem do tego, co obecnie jest naszym głównym zaangażowaniem: towarzyszenie dzieciom i młodzieży, aby mogły wzrastać w warunkach godnych, mieć prawo do nauki, do serdeczności, mieć dorosłych, którzy się nimi interesują, wierzą w ich możliwości, są w trudnościach...
Z Bogiem, i prośbą o modlitwę
s. Beata Gmirtowicz fmm
W slumsach prowadzona jest świetlica dla 130 dzieci, w której znajdują pomoc w nauce, czas na zabawę, są zaopiekowane. Placówka działa na dwie zmiany, tak by wszystkie chętne dzieci i młodzież ze szkół średnich mogła korzystać z tego miejsca. Swoje miejsce mają tam także samotne matki, które każdego wieczora mogą tam przyjść i w bezpiecznym miejscu spędzić czas. Mamy przychodzą wieczorami, od 17.30 do 22, wspólnie przyrządzają posiłek, mogą skorzystać z pralni, prysznica. Wychowawcy wspierają je, wspierają w sytuacjach przemocy rodzinnej, pomagają w urzędach, w szkole.
Dla chłopców jest także miejsce, mogą korzystać z placowki w godzinach wieczornych (18-21), to przeciwwaga na pokusy ulicy, zlego towarzystwa, samotności. Chłopcy w wieku od 12 do 19 lat uczą się umiejetności życia w grupie, szacunku, samowystarczalności, umiejętności technicznych. Jednym z najbardziej oczekiwanych momentow są obozy, często organizowane, uprzywilejowany czas na poznanie, przyjaźń, długie rozmowy, odejście od brutalnej codzienności. Dla tych z problemem uzależnienia w parafii funkcjonuje grupa pomocy, m.in w ramach zajęć zajmują się uprawą działki warzywnej.
Można wspomóc działalność s.Beaty i innych polskich misjonarzy wysyłając SMS pod numer 72032 o treści MISJE (koszt 2,46 zł z VAT) lub przekazując dowolną ofiarę pieniężną na konto PEKAO S.A. I O/Warszawa 66 1240 1037 1111 0010 1498 4506 z dopiskiem cele statutowe lub wpisując nazwę projektu np. Argentyna.
